*Του Δημήτρη Τριάντου 22-23 Απριλίου 1616, με διαφορά μιας μέρας φεύγουν από την ζωή ο Μιγκέλ Ντε Θερβάντες και ο σημαντικότερος Βρετανός...
*Του Δημήτρη Τριάντου
22-23 Απριλίου 1616, με διαφορά μιας μέρας φεύγουν από την ζωή ο Μιγκέλ Ντε Θερβάντες και ο σημαντικότερος Βρετανός όλων των εποχών, ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ.
Σε δημοσκόπηση μεταξύ τιμημένων με Νόμπελ λογοτεχνών, ο «Δον Κιχώτης» ψηφίστηκε με 76% ως το πιο επιδραστικό μυθιστόρημα της λογοτεχνίας!.
'Eνας ξεπεσμένος ιππότης της Ισπανίας, ο Αλφόνσος Κιχάνο, μεταβαπτίζεται από τον Θερβάντες σε Δον Κιχότη. Νομίζοντας πως είναι ο μεγαλοπρεπέστερος και γενναιότερος ιππότης του καιρού του, ντύνεται την πανάρχαια και σκουριασμένη πανοπλία του (Κιχότε σημαίνει πανοπλία), καβαλικεύει ένα ψωραλέο άλογο κι έχοντας για ιπποκόμο του έναν πονηρό και φιλοχρήματο χωριάτη, τον Σάντσο Πάντσα, ξεκινάει για να καταπλήξει τον κόσμο με τα κατορθώματά του. Η ξαναμμένη φαντασία του βλέπει παντού εχθρούς που τους πολεμάει και πάντοτε γελοιοποιείται. Το πρώτο χάνι που συναντάει προβάλλει στα μάτια του σαν τεράστιο φρούριο, οι ανεμόμυλοι του φαίνονται πελώριοι γίγαντες, ένα κοπάδι πρόβατα τα εκλαμβάνει σαν πολυάριθμο στρατό. Επιτίθεται εναντίον όλων αυτών και συνεχώς ρεζιλεύεται. Ο Δον Κιχώτης τελικά όταν πεθαίνει, αφήνει παραγγελία «τα δικά του παθήματα να γίνουν μαθήματα στους άλλους». 
Οι φήμες κυκλοφορούσαν εδώ κι εκατό χρόνια, αλλά οι αρχαιολόγοι γελούσαν όταν τις άκουγαν. Το σώμα του Σαίξπηρ αναπαύεται ακέφαλο στην τελευταία του κατοικία αφού έπεσε θύμα μεταθανάτιας ληστείας. Το αρχαιολογικό γέλιο έμεινε μετέωρο, όταν επετράπη σε επιστήμονες να «σκανάρουν» το μνήμα του στο Στράτφορντ Απόν Εϊβον. Και πράγματι δεν βρήκαν το κρανίο του συγγραφέα, ενώ τα μηχανήματα εντόπισαν και τις τρύπες που είχαν κάνει οι τυμβωρύχοι!
Ποιος να θέλει να κλέψει το κεφάλι του Σαίξπηρ και τι να το κάνει; Μήπως έχει σχέση με τις θεωρίες συνομωσίας ότι δεν υπήρξε ποτέ? Η λογοτεχνική στατιστική με βάση μετρήσεις σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές έδειξε ότι ο Σαίξπηρ χρησιμοποίησε 31. 534 διαφορετικές λέξεις από τις οποίες τις 14.376 (σχεδόν τις μισές) τις χρησιμοποίησε μόνο μια φορά, πυροδοτώντας τo σενάριο ότι δεν ήταν ένα πρόσωπο αλλά περισσότερα από ένα που υπέγραφαν με το ίδιο όνομα, «υπερβολικά ευφυής για να είναι ένα μόνο πρόσωπο» κάτι που ενισχύεται και από ότι τα έργα του είναι πλούσια σε εξειδικευμένες γνώσεις Νομικής, Ιατρικής, Πολιτικών Επιστημών, ζωής στην θάλασσα, στην Βασιλική Αυλή κ.α
Τουλάχιστον 20.000 μουσικά κομμάτια είναι εμπνευσμένα από τα έργα του, για όσους ξέρουν καλά αγγλικά και όχι τα τουριστικά μπορούν να αναγνωρίσουν στίχους και φράσεις του ενσωματωμένα στην καθομιλουμένη αγγλική (with bated breath, με κομμένη την ανάσα, a foregone conclusion, κάτι το αναπόφευκτο κ.α)
Πολλές χώρες έχουν ιδρύσει σαιξπηρικές εταιρείες, μόνο στην Ελλάδα δεν βρήκε την θέση του, δεν εισήχθη ποτέ ουσιαστικά στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση «δεν τον χρειαζόμαστε αφού έχουμε τους δικούς μας κλασικούς», όχι τυχαία, μέχρι και το τέλος του 20ου αιώνα δεν είχε ανέβει ποτέ στην Επίδαυρο! Η είσοδος του συντελέστηκε τις τελευταίες δεκαετίες με τα πολλά νέα θεατρικά σχήματα που δημιουργήθηκαν
Θ. Τριαρίδης: "Ο Σαίξπηρ έφερε μια πολιτιστική επανάσταση, ο μόνος που μπορεί να σταθεί δίπλα στους μεγάλους Έλληνες τραγικούς ποιητές. Εμβρόντητη η ανθρωπότητα βλέπει ήρωες να μονολογούν όχι για να εξιστορήσουν γεγονότα αλλά για περιγράψουν την εξελικτική πορεία μιας σκέψης και της λήψης μιας απόφασης αλλάζοντας για πάντα την ιστορία της αφήγησης και του ψυχολογικού βάθους !"
φωτο 1. Εθνικό Θέατρο, 1972, Δον Κιχώτης ο Μάνος Κατράκης, Σάντσο Πάντσα ο Παντελής Ζερβός, ενδυματολόγος ο Βασίλης Φωτόπουλος, μουσική ο Μάνος Χατζιδάκις.
Φωτο 2.3 Ο Λώρενς Ολίβιε ως Άμλετ και ο Α. Βεάκης ως Βασιλιά Λήρ
