Στις παιδικές αυτοσχέδιες αναμετρήσεις σε οποιοδήποτε άθλημα κι αν σκεφτούμε, ο καθαρός χρόνος παιχνιδιού ήταν ασύγκριτα μικρότερος από το...
Στις παιδικές αυτοσχέδιες αναμετρήσεις σε οποιοδήποτε άθλημα κι αν σκεφτούμε, ο καθαρός χρόνος παιχνιδιού ήταν ασύγκριτα μικρότερος από το χρόνο που σπαταλούσαν οι δύο ομάδες στο να αποδείξουν αν κάποια φάση ήταν ή δεν ήταν φάουλ, ήταν ή δεν ήταν γκολ, ήταν ή δεν ήταν καλάθι ή άουτ. Μοιραία, τα εμπλεκόμενα μέρη προσδοκούσαν την παρεμβολή κάποιου ο οποίος θα ξεκαθάριζε τα πράγματα για να συνεχιστεί το παιχνίδι. Αν υπήρχε κάποιος μεγαλύτερος που παρακολουθούσε, η γνώμη γινόταν αποδεκτή και συνέχιζαν. Αν δεν υπήρχε, μετά από αξέχαστες έριδες και σπρωξίματα, που συχνά κατέληγαν και σε ομηρικούς καυγάδες και διάλυση της αναμέτρησης, η υποχώρηση εκείνων που δεν άντεχαν τη γκρίνια, έδινε τη συνέχεια στο παιχνίδι. Κάπως έτσι, άρχισε να γεννιέται η αναγκαιότητα ενός προσώπου, με το ρόλο του ρυθμιστή. Ο "διαιτητής" μόλις είχε ανακαλυφθεί.
Χωρίς τον διαιτητή, κανένας αγώνας δεν φτάνει αισίως στο τέλος του. Η συμβολή του, καθοριστική. Οι αποφάσεις του, καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα. Δίκαια αποκαλείται "ο άρχων του αγώνος", για να θυμηθούμε και λίγο, κάποιες ωραίες εκφράσεις που χάθηκαν. Δίκαια, ωστόσο, όλοι οι εξαρτώμενοι απ' αυτόν καταφεύγουν συχνά στη γνωστή δικαιολογία , "μας έκαψε" ο διαιτητής, "μας έπαιξε 100- 0" και άλλα πολλά που συνοδεύουν τους πάντα υπερβάλλοντες, χαμένους. Δεν ήταν λίγες οι φορές, στο παρελθόν ήταν αρκετοί, που οι διαμαρτυρίες ξεπερνούσαν τα επιτρεπτά όρια και κατέληγαν σε έκτροπα. Αν η τάση ενός ανθρώπου να απονέμει το δίκαιο ανάμεσα σε διαγωνιζόμενους, συμμετέχοντας σε ένα αθλητικό παιχνίδι, ήταν το μεγάλο εσωτερικό κίνητρο για έναν νεαρό να ασχοληθεί με τη διαιτησία, τα επισόδια και οι -άκομψες- διαμαρτυρίες, ήταν εκείνο που απέτρεπε αρκετούς. Έστω όμως και υπό αυτές τις συνθήκες, πολλοί ήταν εκείνοι που ακολουθύσαν το δύσκολο δρόμο του "δικαστή". Γιατί απλούστατα, η έλλειψή του, δεν θα επέτρεπε στον αθλητισμό να εξελιχθεί ούτε ένα εκατοστό.
Στον Αργολικό χώρο, η δεκαετία του 1970 χαρακτηρίζεται από την είσοδο νέων διαιτητών, οι οποίοι καταφέρνουν να φτάσουν σε υψηλά επίπεδα. Ένας εξ αυτών, ο Θανάσης Νικολίτσας κερδίζει αμέσως τις εντυπώσεις όχι μόνο από τον τρόπο που σφυρίζει τα παιχνίδια αλλά και από μια συνολική παρουσία που αποπνέει σεβασμό, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο μιας και η διαμαρτυρία που έφτανε εύκολα σε απρεπή ή και υβριστική συμπεριφορά, ήταν κάτι σαν "must" της εποχής, κάτι σαν ένδειξη μαγκιάς και ανεξαρτησίας. Ψηλός, επιβλητικός αλλά και σπάνια σοβαρός στον τρόπο ελέγχου του παιχνιδιού, δίνει αμέσως την εικόνα ενός ανθρώπου που πρωτίστως ενδιαφέρεται να συμμετέχει δίκαια στο παιχνίδι παρά να διαμορφώσει το αποτέλεσμα. Αυτό μεταδίδεται αστραπιαία στους ποδοσφαιριστές και ο Θανάσης κερδίζει την εκτίμηση της συντριπτικής πλειοψηφίας. Οι άτακτοι δεν λείπουν, πως θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί αυτό, όμως τα παιχνίδια δεν παίρνουν άσχημη τροπή εξ αιτίας του διαιτητή. Όλα μπαίνουν σε μια σειρά, αν ο "άρχων" όπως προείπαμε καταφέρνει να κρατήσει τον έλεγχο.
Αργότερα, θα προστεθεί η διαιτησία του χάντμπολ. Άλλη μια εξαιρετική πορεία στο χώρο ενός αθλήματος που κερδίζει συνεχώς έδαφος, θα φέρει τον Θανάση Νικολίτσα στην κορυφή της διαιτησίας ξανά. Αποδεκτός από όλους, φαντάζει νομοτελειακή εξέλιξη η κατάκτησή της.
Με χαρά, φιλοξενείται σήμερα στις σελίδες του Αrgolidamagazine και μοιραζόμαστε μαζί του μια ευχάριστη αναδρομή σε μια σπουδαία καριέρα.
ΑΜ: Θανάση Νικολίτσα, ας ξεκινήσουμε από τη στιγμή που αποφασίζεις ότι το να στέκεσαι ανάμεσα σε "δυο" αντιμαχόμενους, ρυθμίζοντας τις λεπτομέρειες ενός αγώνα, είναι κάτι που περιέχει σημαντικά μερίδια προσφοράς, παρά τη δυσκολία του. Πότε συνέβη αυτό;
Θ.Ν: Το έτος 1971 και μετά από παρότρυνση του τότε εν ενεργεία Διαιτητή Δημήτρη Αγγελόπουλο ο οποίος ήταν εγγεγραμμένος στον Σύνδεσμο Διαιτητών Αργολιδοκορινθίας με έδρα την Κόρινθο.
Διαιτητές επίσημοι τότε από την Αργολίδα ήταν ο Παναγιώτης ο Κουτρούλης, ο Δημήτρης ο Αγγελόπουλος, ο Χρήστος ο Μπούκουρας, ο Γιάννης ο Κοτίτσας και ο Κιμουλιάτης (Γαμπρός).
Εγώ ήμουν ο πρώτος νέος διαιτητής που βγήκε στην Αργολίδα και στην συνέχεια έγινε σχολή και βγήκαν και άλλοι ώστε να ιδρύσουμε τον Σύνδεσμο Διαιτητών Αργολίδας με έδρα το Ναύπλιο.
Το 1985 ξεκίνησα να παίζω Μπάσκετ και Χάντμπολ τα οποία και αγάπησα, μάλιστα στο Χάντμπολ την δεύτερη χρονιά έπαιξα κατευθείαν στην Α Εθνική κατηγορία με μεγάλη επιτυχία και έφθασα το 1992 να γίνω διεθνής διαιτητής.
Θ.Ν:Και φυσικά τότε οι συνθήκες ήταν πολύ αντίξοες και καθόλου ιδανικές για ένα νέο παιδί όπως ήμουν εγώ. Επεισόδια στα γήπεδα , διαμαρτυρίες από τις ομάδες και ότι δεν μπορείς να φανταστείς. Για να επιβιώσει ένα νέο παιδί όπως ήμουν εγώ θα έπρεπε να δουλέψει πολύ και να καταφέρει να πείσει τις ομάδες ότι δεν υπάρχει δόλος και ότι σφυρίζει ότι βλέπει, αλλά περισσότερο θέλει να απονείμει δικαιοσύνη.
ΑΜ: Ξεπερνάς με ευκολία το τοπικό επίπεδο και φτάνεις μέχρι την Α' Εθνική. Τι συναντάς εκεί;
Θ.Ν: Σίγουρα στο Τοπικό κατάφερα και έγινα αποδεκτός από όλες σχεδόν τις ομάδες και σε αυτό βοήθησε σημαντικά το παρουσιαστικό μου, η αυστηρότητα εκεί που έπρεπε, η προσέγγιση των παικτών με σοβαρότητα αλλά και με το χαμόγελο όταν έπρεπε και κυρίως το ότι πάντα προσπαθούσα να περάσω απαρατήρητος από τον κάθε αγώνα σφυρίζοντας δίκαια.
ΑΜ: Το παιχνίδι που δε θα ξεχάσεις ποτέ;
Θ.Ν: Όλα τα παιχνίδια που σφύριζα σίγουρα ήταν σημαντικά και πάντα τους έδινα ιδιαίτερη προσοχή όσο δύσκολα η εύκολα θα μπορούσαν να είναι. Βασικά όλα τα παιχνίδια τα θεωρούσα σημαντικά και πάντα προετοιμαζόμουν πριν από αυτά.
Δεν θα ξεχάσω το πρώτο μου παιχνίδι στην Β΄Εθνική Κατηγορία μεταξύ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ –ΑΟ ΠΑΤΡΑΙ με σκορ 0-1,όπου μου έδωσαν συγχαρητήρια όλοι οι παίκτες και οι παράγοντες και των δύο ομάδων. Επίσης το ντέρμπυ του Πειραιά ΙΩΝΙΚΟΣ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ 0-0 όπου φθάνοντας στα αποδυτήρια ήλθε όλος ο κόσμος και μου έδωσε συγχαρητήρια ακόμη και οι φίλαθλοι ήταν πολύ συγκινητικό. Και φυσικά το πρώτο μου παιχνίδι στην Α Εθνική το 1980 ΕΘΝΙΚΟΣ-ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ 1-1 ,γιατί όσο να είναι πάντα στο πρώτο παιχνίδι έχεις τρακ είναι άλλη κατηγορία η πιο μεγάλη, παρόλα αυτά όμως τα πήγα περίφημα και την άλλη ημέρα οι εφημερίδες έγραψαν κολακευτικά σχόλια.
ΑΜ: Γνωρίζοντας πια, πολλά από τα ανεξερεύνητα τοπία στην ψυχοσύνθεση του κάθε αθλητή, ποιος πιστεύεις ότι είναι ο καλύτερος τρόπος να τον αντιμετωπίζεις;
Θ.Ν: Ο κάθε αθλητής είναι διαφορετικός θα πρέπει να καταφέρεις πολύ γρήγορα να καταλάβεις την ψυχοσύνθεσή του και να τον αντιμετωπίσεις ανάλογα. Κυρίως όμως οι αθλητές δεν σε θέλουν χωροφύλακα αλλά σε θέλουν συνεργάτη μέσα στο γήπεδο και φυσικά θα πρέπει να έχεις την πρέπουσα συμπεριφορά απέναντι τους ώστε να τους πείσεις ότι είσαι ένα μέρος του παιχνιδιού απαραίτητο.
Δεν πρέπει να είσαι εκδικητικός απέναντι τους, αλλά θα πρέπει να δείχνεις ότι είσαι μέρος του παιχνιδιού και κύρια πρέπει να δείχνεις ότι έχεις ικανότητες παιδαγωγού και εκεί που εκνευρίζεται να τον χαλαρώνεις και να τον προστατεύεις από τα χειρότερα.
ΑΜ: Οι παίκτες, έχουν κάποιο κώδικα συμπεριφοράς και ας μην ξεχνάμε ότι ασκείς και κάποια εξουσία πάνω τους. Με τους παράγοντες, τι γίνεται;
Θ.Ν:Αυτό είναι ένα πολύ δύσκολο κομμάτι για τον Διαιτητή, αλλά ευτυχώς όσο περνάει ο καιρός μπαίνουν παράγοντες άλλου επιπέδου στα Σωματεία και αρχίζει η κατάσταση να βελτιώνεται. Βέβαια υπάρχουν και παράγοντες που είναι εντελώς ακατάλληλοι αλλά πρέπει να έχεις τον τρόπο σου καταφέρνεις να τους τιθασεύσεις. Εγώ δόξα τον θεό δεν αντιμετώπισα ιδιαίτερο πρόβλημα με τους παράγοντες, πάντα τους αντιμετώπιζα σαν φίλους και συνεργάτες και πάντα τους δεχόμουν να ζητήσουμε κόσμια, εγκάρδια και να λύσουμε τις όποιες διαφορές, αλλά μέχρι εκεί. Όσο τους κρατάς σε απόσταση τόσο καλύτερα είναι.
ΑΜ: Ας επιχειρήσουμε μια βουτιά στο παρελθόν κι ας αναδυθούμε στο σήμερα. Ποιες διαφορές επισημαίνεις; Ποια πράγματα έχουν αλλάξει άρδην στο χώρο του Αθλητισμού;
Θ.Ν:Οι διαφορές είναι τεράστιες σήμερα από το παρελθόν. Έχουν αλλάξει τα πάντα προς το καλύτερο και η τεχνολογία έχει βοηθήσει πάρα πολύ την Διαιτησία. Βέβαια η Διαιτησία έχει κάνει μεγάλα βήματα προς τα εμπρός, αλλά χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια. Σίγουρα όμως αν η Διαιτησία ήταν ανεξάρτητη και δεν είχαν αναμιχθεί οι παράγοντες της ΕΠΟ και των Τοπικών Ενώσεων θέλω να πιστεύω πως θα ήταν ακόμη καλύτερη. Όσον αφορά γενικότερα τον αθλητισμό η μείωση των κρατικών επιχορηγήσεων έχει συρρικνώσει πάρα πολλά αθλήματα γιατί δεν έχουν καταφέρει να βρουν χορηγούς, κάτι το οποίον δεν είχαν φροντίσει εγκαίρως να εξασφαλίσουν, με αποτέλεσμα πολλά σωματεία να αναστείλουν την λειτουργία τους.
ΑΜ: Θεωρείς ότι ο χώρος του ποδοσφαίρου και γενικότερα ο αθλητικός χώρος, είναι τόσο πολύ βρώμικος όσο ισχυρίζονται ορισμένοι και πιστεύουν αρκετοί;
Θ.Ν:Γενικότερα ο αθλητικός χώρος και με πρωταγωνιστή το ποδόσφαιρο έχει παρουσιάσει κατά καιρούς γεγονότα τα οποία δυσφημίζουν τον αθλητισμό. Έχουμε πολλά παραδείγματα και στο ποδόσφαιρο αλλά και σε όλα τα άλλα αθλήματα. Πρόσφατα βγήκαν στην επιφάνεια πολλές βρώμικες ιστορίες για βιασμούς αθλητριών για σεξουαλικές παρενοχλήσεις κλπ σε πολλά αθλήματα και όλα αυτά φυσικά με επώνυμες καταγγελίες.
Θα συμφωνούσα με έναν νόμο από το κράτος που θα περιόριζε τον χρόνο διοίκησης κάθε παράγοντα και όχι την ηλικία του( π.χ. δύο θητείες Διοίκησης, είτε των Προέδρων είτε των μελών αναξαρτήτου ηλικίας).
ΑΜ: Διέγραψες μια πορεία που συνοδεύτηκε από διακρίσεις, επαίνους και καταξίωση. Ποιο ήταν το κόστος, κοιτάζοντας πίσω;
Θ.Ν:Σίγουρα ήταν ένα ταξίδι αρκετών χρόνων περίπου 32 που είχε και τα καλά και ευχάριστα αλλά είχε και δυσάρεστα. Εδώ θέλω να τονίσω ότι είχα μια μεγάλη ευαισθησία στα λάθη που έκανα, δεν το συγχωρούσα στον εαυτόν μου ειδικά όταν είχε επηρεασθεί το αποτέλεσμα και είχε αδικηθεί κάποια ομάδα. Είχα κλάψει, είχα μείνει άγρυπνος, είχα βγει και το είχα δηλώσει δημόσια ότι πράγματι είχα κάνει λάθος και ζήτησα συγγνώμη.
Κάτι άλλο που έχω πει είναι ότι ο αθλητισμός δυστυχώς εκδικείται και αφήνει στο πέρασμα του τραυματισμούς, άλλοτε πολύ σοβαρούς και άλλοτε πιο ήπιους, τους οποίους πλέον τους κληρονομείς σε όλη σου την υπόλοιπη ζωή.
ΑΜ: Τι είναι τελικά αυτό που μένει στο ταμείο του καθενός από μας, όταν ο απολογισμός αρχίζει και γίνεται αναγκαιότητα;
Θ.Ν: Νοιώθεις υπερηφάνεια, ικανοποίηση, ευχαρίστηση για ότι κατάφερες να κάνεις στην ζωή σου και ειδικά στον αθλητισμό. Σίγουρα η αποδοχή και καταξίωση στην κοινωνία είναι κάτι το συγκλονιστικό για μένα. Όπου και αν πάω ο κόσμος με αποδέχεται σαν ένα άτομο που έχει βάλει ένα λιθαράκι στον αθλητισμό.
ΑΜ: Το οικονομικό μέρος σε επηρέασε ώστε να ακολουθήσεις γενικότερα την διαιτησία;
Θ.Ν.: Δεν το έλαβα υπόψη μου ποτέ αυτό το κομμάτι, ούτε με απασχόλησε ποτέ. Και χωρίς χρήματα θα πήγαινα να παίξω γιατί μου άρεσε αυτό που έκανα και το έκανα με μεράκι. Δεν ήθελα να πλουτίσω από την Διαιτησία το θεωρούσα ανέντιμο.
Δεν κρύβω να σας πω, πως κάποιοι προσπάθησαν να παίξουν στην πλάτη μου αλλά ο Θεός είναι μεγάλος και την πάτησαν, δεν τους ήλθε το αποτέλεσμα όπως το ήθελαν. Μέχρι εδώ όμως.
ΑΜ: Θα ακολουθούσες την ίδια επιλογή πιστεύεις, αν γινόταν να μεταφερθούμε ξανά στον προηγούμενο αιώνα;
Θ.Ν: Μα φυσικά και θα ακολουθούσα, η διαιτησία και ο αθλητισμός γενικότερα μου έχουν γίνει τρόπος ζωής είναι ένα μικρόβιο που δεν θεραπεύεται με τίποτα. Μέσα από την διαιτησία έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους σε όλη την Ελλάδα αλλά και σε πολλές χώρες της Ευρώπης, έχω κάνει τους καλύτερους φίλους που ακόμη και σήμερα είμαστε σε επικοινωνία.
Κατά έναν περίεργο τρόπο, ο κόσμος εκτιμά σιωπηρά και αποδέχεται όλους εκείνους που καταφέρνουν σημαντικά πράγματα αλλά ουδέποτε καμαρώνουν γι' αυτά. Δεν είναι πολλοί. Και ξεχωρίζουν σαν διαμάντια ανάμεσα στην πληθώρα των ψευτοκοσμημάτων που πασχίζουν να εντυπωσιάσουν και να θαμπώσουν με μικρές και ασήμαντες πράξεις. Στο "Μαραθώνιο" της διαιτησίας, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να τερματίσεις χωρίς να ματώσεις και χωρίς να εκτεθείς. Οι απαιτήσεις είναι τεράστιες και η έκθεση στην -πολλές φορές κακοπροαίρετη- κριτική, είναι ψυχοφθόρα και δοκιμάζοντας τις ανθρώπινες αδυναμίες, μπορεί να οδηγήσει σε σκοτεινά μονοπάτια.
Θα πρέπει να είσαι εφοδιασμένος με σπάνιες αντοχές και προικισμένος με ένα ανεξάντλητο εσωτερικό "φως" για να μην παρασυρθείς στους ανέμους της υποχρέωσης και καταλήξεις στους αφιλόξενους λιμένες της συνδιαλλαγής. Χρειάζεται να ορθώνεται ένα τείχος κάθε φορά που επιχειρείται να ισοπεδωθούν αξίες και αρχές. Και ο χώρος του Αθλητισμού, θα έχει πάντοτε ανάγκη από τέτοια σπάνια παραδείγματα. Για να μπορέσει να συνεχίσει την πανάρχαια αποστολή του, που δεν είναι άλλη από το να οδηγεί τον άνθρωπο να ξεπερνά τον εαυτό του και να τον κάνει καλύτερο.
"Argolidamagazine"
